“Typky; kalabalyk bir asansördeymi?cesine bizler artyk, birbirimize de?meden ya?yyoruz !.. Her birimiz kapyya do?ru dönmü?, ellerini ya önünde birle?tirmi? ya da, iki yana sykyca yapy?tyrmy?, kimseye dokunmamaya ve dokunulmamaya çaly?arak…

Kat y?yklaryny takip eder gibi, tek bir yöne bakarak ve her türlü ileti?imin önüne ba?tan geçerek. Yalnyz kaldy?ymyz nadir anlarda aceleyle asansörün aynasynda kendimize bakar gibi, arada bir içimizi yoklayarak ve her seferinde kendimizde bir ?eyi be?enmeyerek, yalnyzlyk duygusu daha bir artarak.

Ara syra duydu?um tipik asansör müzi?ini, sokaklarda yürürken de duyuyorum sanki:

“Yalnyzsyn, ama korkma, kalabaly?yn arasyndasyn. Meraklanma, herkes senin kadar yalnyz. Endi?elenme de, kimse dokunmayacak sana. Di?erleri de senin kadar korkak. Hiç kimsede de;

“Ben geldim. Beni dinler misin? Tanymaya çaly?yr mysyn?’ diyecek cesaret yok. Aman sakyn, gözlerini yana kaydyrma. Dümdüz, duygusuz bir ifadeyle sabitle baky?laryny…

Asansör durunca da hyzla hareket edip, ayryl asansörden, veyahut yoldaysan, sert, kararly adymlarla yürü yolunda, nereye gideceksen. Sanki çok önemli bir i?in varmy?, kime, nereye gidece?ini biliyormu?sun gibi…

Korkmayyn yanly? insanlara rastlamaktan veya incitilmekten !.. Do?rusu benim de ödüm patlyyor sizler gibi. Yine de denemek, inanmak istiyorum, çünkü çok basit bir matematik hesabym var benim. Terapiye ba?vuran herkes; “yalnyzlyktan ve anla?ylamamaktan’ ?ikayetçi de?il mi? Evet! Yçerideki her ba?vuruya kar?ylyk, dy?aryda yüzlerce insan, ayny ?ikayetlerden yakynmyyor mu ?”