1993′lerin baharıydı, bir tarih hazinesi olan yurdumuzun güzel köşelerinden birini görmek için yola çıktık. Ahlat, her adımında bir sanat eseri yükselen bu şirin ilçe baharın yeşilliğiyle daha da bir şirinleşmiş, güzelleşmişti.İlk olarak orada rastlamıştım bu kavrama ve beni çok etkilemişti;
“Göz Yaşı Şişesi”. Neydi bu göz yaşı şişesi ne işe yarardı [...]

;Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu.
- Gel seni camiye götüreyim, dedim.Bu gün Cuma biliyorsun.
- Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi
- Biliyorum ama, sebebini gerçekten merak ediyorum.
- Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Hem pantolonumun ütüsü bozulup, dizleri çıkar diye endişe ediyorum.
[...]

Cemil Gültek anlatıyor: Bir toplumun ahlaken ne seviyelere indiğini, bir yanda bir lokma ekmek için el açıp dilenen, öbür yanda kör nefsinin iğrenç arzusunun peşine takılabilecek kadar bayağılaşan insanların fotoğrafını çeken bir hatıra…
Benim hatıram Çingenelerle ilgili olacak. Ne yalan söyleyeyim, belki toplumda yaygınlaştırılmış bir ön yargı olarak ben de onlara daima hor gözle bakardım. Benim [...]

Ankara’dan Sefer Öztürk’ün bir hatırası yazılı.
“Güzel bir cuma günüydü. Hemen her emeklinin yaptığı gibi, biraz vakit geçirmek hem de değişik bir camide cuma namazını eda etmek için Kızılay’a doğru yola çıktım.
Yavaş yavaş gittiğim için, camiye yaklaştığımda vakit gelmişti. Hatta insanlar camiye gelmiş namaz için saf dahi tutmuşlardı.
Yanımda gençten bir delikanlı vardı. Sünnetler kılındı, hoca [...]

Hastahanede oğlumun baş ucunda kalmama, bir anne olduğum için değil, doktor olmam sebebiyle müsaade ettiler. Çocuk felci salgını son hadde yükseldiğinden, oğlumla, çocuk felcine mübtela oldukları sanılan diğer çocuklarla, hastahanenin hususi bir koğuşunda nezaret altına alınmıştı.
Koridorun öbür ucundaki odalarda çocukların ağladığını duyuyordum. Fakat zavallı oğlum, belkemiği muayene edilirken korku içinde “Anne” diyebilmiş, sonra da buhranlı [...]

O alçağın yüzünü görmek istemiyorum. Mektubu yine buruşturup yastığın altına attıktan sonra, yorganı kafama çektim. Hıçkıra hıçkıra ağladım dakikalarca. Ama kimseye belli etmeden… Gururumu ayaklar altına almamaya çalışarak… Ertesi günden itibaren, her uyandığımda, o verilen randevuya bir gün daha yaklaştığımı hissediyordum…
“Adana cezaevindeyim. Suçum da cinayet. Karımı öldürdüm ben. Hem [...]