Derdini dinleyecek bir dosta bir an bile ihtiyacın olursa, olacaksa eğer…

Yüzünde parıldayan gözyaşlaşını silecek, kurutacak birini, yakınında istiyorsan eğer…

Herkesten sakladığın sırların varsa ve onları paylaşacak birini istiyorsan eğer…

Sıkıntılarından kurtulmak için, bir dost elini, desteğini arıyorsan eğer…

Zor gününü sana geçirtecek cıvıl cıvıl bir ses istiyorsan eğer…

Sana çok önem veren ve seni çok düşünen birini istiyorsan eğer…

Umutlarını paylaşan, tasalarını yumuşatmaya çalışan birini özlüyorsan eğer…

Sana saygı duyan biriyle beraber olup, kendini bulacaksan; ben, benim diyeceksen eğer…

Ve etrafında olup bitenlerden nasıl etkilendiğini anlayacak birine ihtiyacın varsa…

Buradayım…Burada olacağım…

Hani vardır ya her yerde, hissetmek istersin onun varlığını…

Hani hep yanıbaşınızdaymış sanırsınız, ismini söylersiniz dalgınlıkla, her an berabersinizdir…

Yanında olduğunu unutuverirsin bir andan sonra, sonra üzüldüğünde o sımsıcacık kollarını açar sana, sarılır ağlarsın omzunda doya doya…

Senin sorununu kendi sorunu gibi benimser, bir kolun bir bacağın olur adeta…

Ayrılmak istesen de koparıp atamazsın…

Bir türlü sevindiğinde ise senden fazla mutluluk duyar…

O senin için farklıdır bütün insanlardan, tabii sen de onun için…

Aranızdaki sevginin bitmesine izin vermezsiniz, kimse bozamaz aranızı, kimse araya girmeye dahi cesaret edemez…

Ne zaman yardıma ne zaman insana ne zaman dosta ihtiyacınız olsa hep yanınızda bulursunuz, kendini adeta sizin için ayarlamıştır…

Beraber gülüp beraber ağlarsınız, daima olumlu özellikler verirsiniz birbirinize…

O sana gülmeyi öğretir sen ona kahkaha atmayı…

O sana emeklemeyi öğretir, sen ona yürümeyi…

O sana okumayı öğretir, sen ona yazmayı ve bu böyle sürüp gider…

İşte bunun adına DOST derler…

Hayatta hiçbir şeyiniz olmasın ama hep bir dostunuz olsun…

Dostlarınızın Kıymetini Bilin…

Güneş ve Rüzgar, hangisinin daha güçlü olduğu konusunda tartışırlar. Ve rüzgar.

- “Sana benim daha güçlü olduğumu kanıtlayacağım “der.

- “Şuradaki yaşlı adamı görüyor musun hani şu üstünde palto olan. Bahse girerim o paltoyu üstünden senden çok daha çabuk sokup alabilirim.”

Bu denemeye razı olan güneş bir bulutun arkasına gizlenir ve rüzgar bir fırtına gücüyle esmeye başlar. Ancak rüzgar şiddetini ne kadar artırırsa yaşlı adam da paltosuna o kadar sarınır. Sonunda rüzgar pes edip durulur ve güneş bulutun arkasından çıkarak yaşlı adama sıcacık gülümser. Bunu gören yaşlı adamın yüzünde bir hoşnutluk ifadesi belirir. Ve paltosunu çıkarır.

İddiayı kazanan güneş rüzgara;

“Dostluk ve Naziklik her zaman haşinlik ve zorbalıktan daha güçlüdür…” der.

Mehmet dedesi ile küçük bir apartmanın 3 katında yaşamaktadır. Ailesi öldüğünden ona dedesi bakmaktadır. Dedesi bir savaş gazisidir. Devletten aldığı maaşla geçinirler.

Kerem; Mehmet ve dedesinin kaldığı apartmanın 1. katında oturmaktadır. Birgün Mehmet hastalanır ve yataklara düşer yavaş yavaş hastalığı ilerler ve ölüme dogru gitmektedir.

Mehmetin odasında sadece bir cam vardır. Bu cam Mehmet’in bütün dünyasını oluşturmaktadır. Camdan heybeti ile duran bir ağaç gözükmektedir.

Sonbahar mevsimi gelmiştir ve ağaç yaprakları teker teker dökülmeye başlar. Mehmet buna çok üzülür ve hastalığı yaprakların düşmesiyle orantılı olarak artmaya başlar.

Mehmet’in dedesi ve komşuları Kerem’in bu hazin tablosu karşısında ne yapacaklarını şaşırırlar. Artık yapraklar tamamen bitmek üzeredir. Kış gelmiştir ve kar her yeri kaplamıştır. Dışarısı insanı donduracak kadar soğuktur bir gün ağaçta son bir yaprak kalıncaya kadar hepsi dökülür. Ama bi yaprak düşmez kalır bir kaç gün geçer ve yaprak düşmez Mehmet bunun farkına varır ve içine bir sevinç dalgası yayılmaya başlar. Sanki Mehmet bu yapraktan ilahi bi kuvvet almış ve hızla ileşmeye başlamıştır.

Tüm yapraklar düştüğünde ölüceğine inanmaktadır. Ama son yaprağın düşmeyişi hayata sarılışı Mehmet’i çok etkiler. Mehmet yavaş yavaş düzelmeye başlar ve en sonunda Mehmet hastalıktan kurtulur. Mehmet’in aklına hemen Kerem abisi gelir dedesine sorar dedesi cevap vermez hemen apartmnanın 1.katına koşar Kerem’in kapısını çalar ama Kerem kapıyı açmaz dedesine geri koşar:

“Dede Kerem abi nerde neden beni görmeye gelmiyor.” der ve dedesi ağlamaya başlar. Mehmet hızla apartmanın dışına koşar ve ağaça bir göz gezdirir. Niyeti son kalan yaprağı görmektir ama ağaça baktığında ağaçta bir tek bile yaprak olmadığını farkeder ve evin camının kapalı olduğunu görür hemen yukarı çıkar ve cama bakar camda hala ağaçta bir yaprak vardır.

Cama yaklaşır ve camda bir tablo olduğunu farkeder. O kadar iyi ve güzel çizilmiştir ki camda gerçek gibi durmaktadır.

Dedesi: Mehmet’e Kerem bu resmi yaptıktan sonra soğuktan öldü” der.

Bir gece vakit geceyarısına doğru Alabama otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu. Geçen her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum.

60′li yıllarda bir beyazın bir zenciye hem de Alabama’da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi. Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi, verdim.

Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda..

- “Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini verdi.

Allah bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi korusun!.. En iyi dileklerimle…