Bir zahid Efendimiz (Sallallahü aleyhi vesellem)’i rüyada gördü. Peygamberimiz ona dönüp bakmıyordu bile… Zahid:

— Ya Resûlallah! Sen beni tanımıyor musun? dedi. Efendimiz:

— Tanımıyorum, buyurdular.

— Sen bana dargın mısın ya Resûlallah!?, dedi. Efendimiz:

— Dargın değilim, buyurdular. O zaman zahid:

— Ben filân zahidim, dedi. Resûlüllah (s.a.v.):

— Ben seni tanımıyorum, buyurdu.

Zahid:

—- Ya Resûlallah! Ben ulemadan işittim; buyururlar ki, Nebî ümmetini, ana - babanın evlâtlarını tanıması gibi bilir, derlerdi.

Peygamber Efendimiz:

— Ulema doğru söyledi! Nebî ümmetini ana-babadan daha iyi bilir, lâkin Nebiye salavat okuyan ümmetini bilir, buyurdu.

Bu hâdiseden o zahidin Peygamberimize salavat getirmeye lüzum görmediği ve Peygamberimizin onu ikaz ettiği anlaşılmaktadır.