Uzun uzun yıllar evveldi….
Uzak sahillerin, nemi yaprağı üzerinde, yemyeşil ormanlarında
güzeller güzeli bir kız yaşarmış…….
Adı yokmuş..
Bir isme de, ihtiyacı yokmuş zaten.
Duyamaz ve konuşamazmış, O……
Tüm gün topladığı deniz kabuklarıyla uğraşırmış sadece…..
Her sabah uyandığında,
“acaba bugün, hangi deniz kabukları bulma şansına sahibim” diye merak duyarmış…..
Kime sorsanız, tüm deniz kabuklarının birbirine benzediği o uzun sahillerde, o aylardır yıllardır hep mutlu ve
her günü ayrı bir umut ve güzellik içinde, heyecanla yaşamaktaymış…..
Çünkü O
zamanın,
sevenler için sonsuz olduğuna inanırmış……
Çünkü O,
zamanın,
sevinenler için kısa
üzülenler için çok uzun,
korkanlar için çok hızlı ,
bekleyenler içinse çok yavaş olduğunu, bilirmiş……
O, sonsuzu seçen, seven , ama çok seven bir yüreğe sahipmiş……
Topladığı ve dokunduğu her deniz kabuğu ile, yüreğine bir parça daha sevgi biriktirmekteymiş……
O, deniz kabuklarında, kulaklarıyla duyamadığı, bilinmez nice sesleri dinlemekteymiş aslında……
Yüreğinin kumsalları ve suları, ona hiç gitmediği, hiç görmediği kıyıların, nice hikayelerini anlatır durularmış……
Dünya, onun yüreğinde atarmış…
Dünya, onun yüreğinde ses verirmiş evrene……
O, dünyayı yüreğinden işitir, bilir ve yaşarmış……

Bazen işittiklerimiz, yeter sanırız…bildiklerimiz gerçek sanırız…….
Ve bunlar mutlu etmez bizi…..
Çünkü mutluluk;
duyamadıklarımızda, gidemediklerimizde,
fark edemediklerimizdedir….
Oysa, görebildiklerimizden, daha fazlasıdır gerçekler……..
Günlük döngüler içinde, Sevdiklerimizle ve kendimizle paylaşabileceğimiz şeylerden uzak kalarak yaşıyoruz hayatlarımızı maalesef…..
Hayat bu olmamalı.. Işler hiç bir zaman durulmayacaktır ki, hep yoğun, hep çok olacaktır……
Ama sular bile durulur.
Durulur ve durulanır o zaman su; sedeflenir, sakinliğin, dinginliğin tatlı huzuru , derinliği aks olur kumsallarda…..
Bu hayattır işte.. Hayat oradadır…
Dinlerken, beklerken, izlerken, durulanırken..
Hayat orada yaşanır gerçel anlamda..
Oysa bizler mekanik ve elektronik bir dünyaya hapis vaziyette şuursuz yaşıyoruz, “hayat, bu” diye…..
Yaşamımızı, hayata ve kendimize endeksleyebilmeliyiz…
Ggerçekle, doğru arasındaki farkı görebilmeliyiz……
Hepimiz ….
Gerçekten mutlu olmak,
sadece yüreğin işidir…
Yüreklerimize fırsat vermeliyiz…..
Her yeni güne başlarken,
hangi deniz kabuğuna dokunarak,
bilinmedik hangi yaşama katılacağımız şansına gülümseyerek,
umutla uyanmalıyız……
Var olmanın güzelliği bu olsa gerek…
Acaba, bugüne kadar,
yüreğinizde kaç deniz kabuğu biriktirmişsinizdir ?
Sen…,
bugün hangi deniz kabuğunu dinledin,
ve bugün kaç deniz kabuğu topladın?
Insanın yüreği, belki de, deniz kabuklarından örülü olmalı.
Her yürek, bir kumsal olmalı belki de……
Kumsal gibi sonsuz olmalı…..
Kum tanelerinin kristallerinde, nice deniz çiçekleri, sedefleri açtırmalı her gün için..
Ve, her mevsimde ebruli olmalı o kumsal,
her koşulda kumsalda olmalı varlığımız.
Mesela, yazı, kumsal mevsimi biliriz sadece. Fakat, kışın da, oradayızdır.. Insanlar nedense, kumsalları, sadece yazın fark ederler……
Ne talihsizlik.!
Tıpkı, yüreklerimizi de, aynı talihsizliklerle fark edemediğimiz gibi
Belki de, maviyi görmek değildir önemli olan..
Belki, bakışlarımız gökyüzüne yöneldiğinde,
Önce, uçurtmayı görebilmeli gözlerimiz..
Önce uçurtmayı görebilirsek, mavileri de yakalarız zaten……
Uçurtma, mavidedir nihayetinde….
Eğer her gün, yeni bir var olma çiçeği açıyorsa gözlerimizde ve
Yüreğimizin ebruli kumsallarından, yepyeni deniz kabukları, sedefler toplayabiliyorsak,
Yokluk yok demektir, değil mi?

VE, her sabah ya da akşam üstleri,
Sulanmalı mutlak o var oluş çiçeklerimiz…….
Güne ya da akşama başlarken
Yürek su ister……Çiy ister… Şebnem ister……
Insanın en yalnız olduğu zaman dilimlerdir, sabahın eri ve akşamüstleri…….
Insanın en çok kendi olduğu, kendinde ve kendiyle olduğu vakitlerdir onlar.
Doğrularımızdan, gerçeğe yönelik yolculuğun başladığı vakitlerdir.
Sonsuza uzanan, uzanması gereken yürekler yollarını çiçeklendirme ve deniz kabuklarını sevgilendirme vakitleridir.
Doğrularınıza sahip çıkın. Kendinizi yakalayın.
Sonsuzluğu, kendinizden esirgemeyin.
Bakın, dinleyin, dokunun, deniz kabuklarının size söyleyecekleri var..
Yüreğinizin, ebruli kumsalından ayrılmayın.

Uzaklarda bir yerde bir baba ile bir oğul yaşıyormuş. Onlar çok fakirlermiş. Evlerinde çok bir şey yokmuş ve çoğu gece aç yatarlarmış, ama baba hiç bir zaman ah uh etmezmiş. Bir akşam çocuk babasına:

- Baba beni neden satmıyorsun? demiş. Çocuğun babası bu sözler karşısında donakalmış.

- Seni kim alır ki! Sen küçük ve hiç bir şey bilmiyorsun!

- Fakat beni alırlar, ben dünyada üç önemli şeyi biliyorum: atı biliyorum, taşı biliyorum, insanı biliyorum.

Babası gülmüş. Çocuğun söylediklerine inanmamış. Ama çocuk durmadan ısrar ediyormuş.

Babasının da kendisinin de ömür boyu böyle sıkıntı ve ızdırap çekmesini istemiyormuş.

Babası çocuğun bu masumane ısrarına dayanamadı, onu şehre götürüp satmaya karar verdi. O sabah erkenden kalktılar. Çocuk en güzel giysilerini giyindi. Şehre gittiler. Şehrin en kalabalık yerine vardılar, herkes orada alış veriş yapıyordu. Köleler, alınıp satılıyordu. Baba körpe oğlunu dizlerinin dibine oturttu; fakat kimse onların yüzüne bile bakmıyordu. O gün akşama doğru bir kişi gelip sordu:

- Bu çocuğu pazara niye getirdin? Bu hiç bir şey yapamaz ki…

- Ama o dünyada üç şeyi çok iyi bilir: atı, insanı ve taşı, dedi çocuğun babası.

- Bu üç bilginin fiyatı kaçaymış? dedi adam.

Çocuğun babası:

- Sen kıymet biç! dedi.

Adam çocuğun babasına biraz altın verdi ve oğlanı alıp evine götürdü. Evde oğlana altından kalkamayacağı işler yüklediler, köpeklerin bile yerken iğreneceği yemekleri koydular önüne, yine de satılmasından dolayı pişmanlık duymadı. Hep: “Olsun, hiç olmazsa bana karşılık aldığı parayla babam bari rahat yaşıyordur. Açlıktan yoksulluktan kıvranmıyordur.” diyordu. Satın alan adam ise yoğun işlerinden dolayı çocukla hiç ilgilenmiyordu.

Bir gün adam kendine bir at almayı düşünüyordu, ancak atın iyiliği ya da kötülüğü hakkında hiçbir bilgiye sahip değildi. Bir anda çocuğu alırken söylenilenleri hatırladı. “Çocuk at hakkında bir çok bilgiye sahipti.”

Oğlanla adam, at pazarına gittiler. Fakat adamın gözünün kestirdiği her atta çocuk mutlaka bir kusur buluyordu. Sonunda herkesin övdüğü fakat fiyatlı bir atın önünde durdular. Adam:

- Evveet, bu atın hiçbir kötülüğünü söyleyemezsin! dedi çocuğa, ama çocuk bu at hakkında da:

- Bu at gerçekten de iyi, fakat bir kötü yönü var ki senin ölümüne sebep olacak! dedi. Adam, tebessüm etti ve sonra:

- Bin yıl yaşamayacağım ya, bizim için biçilen ömür ne kadarsa onu yaşayacağız. O süreyi uzatıp ya da kısaltmak bizim elimizde değil. Sebepsiz ölüm olmaz; benim ölümüme de at sebep oluversin ne çıkar! dedi ve atı söylenilen fiyata aldı. Kendi ölümünü istemediğinden dolayı çocuktan adam, çok memnun kaldı. Eve geldiklerinde ev halkına bundan sonra çocuğa iyi yemeklerden verilmesini tembihledi. Çocuğun sevinci bir kat daha arttı. İçinden: “Artık babam gibi ben de rahat yaşayacağım.” dedi. Babasına karşı evlatlık vazifesini yapma huzur ve mutluluğu adama daha da çok yaklaştırıyordu onu.

***

Bir gün evin güzel kızı parmağından yüzüğünü çıkarırken düşürdü ve yüzüğünün taşı kayboldu. Kız taş almak için pazara gitmeye hazırlanırken adam, oğlanı çağırdı ve kızıyla pazara gidip yüzüğe taş almakta yardımcı olmasını söyledi. Oğlan söylenilenleri yerine getirmek için kızla pazara gitti. Sarraf sarraf dolaştılar, kızın güzelliğine layık güzel ve kıymetli bir taş aradılar, fakat oğlan her taşta mutlaka bir kusur buluyordu. Sonunda göz kamaştırıcı, güzel mi güzel bir taş buldular; ancak oğlan:

- Dış görünüşüne aldanıp da sakın o taşı almayın! Dışı güzel olup da içi kötülüklerle dolu olan insanlar gibi o taşın da içinde senin başına ileride büyük bir musibet getirecek bir kurt var.

Kuyumcu, bu sözlere kızdı:

-Taşın içinde kurt mu olurmuş! Sen delisin! dedi.

Oğlan taşı alıp yere attı. Taş kırıldı, içinden gerçekten kurt çıktı.

***

Eve geldikleri vakit kız olup bitenleri bir bir babasına anlattı. Babası da oğlana artık her zaman daha iyi ve çok yiyecek, içecek verileceğini, çok iyi davranılacağını müjdeledi.

Küçük oğlan da kendi kendine:”İyilik yap, denize at, balık yesin! Balık bilmezse Halık bilir. Yüreğinde hep iyilik taşıyanlar mutlaka karşılığını görürler.” dedi. Sonra:”Bana verilecek olan bu yiyecek ve içecekler, artık başkalarıyla paylaşmama da yetecek.”

***

Herkes oğlan hakkında konuşuyor, yaşına rağmen bilgisinin büyüklüğünden, kabiliyetinden, yardımseverliğinden bahsediyordu. Adamsa böyle herkes tarafından övülen bir köleye sahip olduğu için adeta göklerde uçuyordu. Bir gün hem iltifat etmek hem de üçüncü bilgisinde ne kadar isabetli olduğunu öğrenmek maksadıyla küçük oğlanı yanına çağırıp:

- Bak bu memlekette herkes seni konuşuyor. Senin aklını, bilgini, kabiliyetini… Seninle ne kadar gururlansam azdır. Tebrik ederim seni, ancak baban seni satarken insanı da çok iyi bildiğini söylemişti. Söyle bakalım ben kimim?

Çocuk kızardı, bozardı, söylemek istemedi. Adam ısrar etti. Sonunda çocuk:

- Sen, kötü niyetli birisi değilsin ve bu ülkeleri yöneten bir padişahsın, -bu da bir ayıp değil ama, senin baban bir köleydi!

Adam son sözler karşısında hiddetlendi, kızdı.

- Bir padişah nasıl bir kölenin oğlu olabilirmiş sana öğreteceğim! Bu hakaretinin hesabını ağır ödeyeceksin! dedi ve askerlerini çağırıp onu zindana atmalarını emretti. Askerler emri yerine getirdiler, fakat hanın öfkesi geçince oğlana verdiği cezadan dolayı vicdan azabı duymaya başladı. Bir kaç gün sonra annesinin yanına gitti ve babasının kim olduğunu sordu. Annesi de:

- Evet oğlum, sen bir padişahsın, emrinde bir çok insan var; bu nasıl gün Işık

gibi açık ve doğruysa baban da alınıp satılan bir köleydi! Sen bir kölenin oğlusun!

Han sevineceğini, üzüleceğini bilemedi. Bu gerçeği öğrenmemiş olsaydı bir masum çocuk zindanda çürüyüp gidecekti, öğrendi dünyalık şerefi ayaklar altına düşüyordu, bu ayıbı omzunda bir ömür boyu taşıyacaktı artık. Dalıp gitmişti bu düşünceler içinde. “Sen kölenin oğlusun!” hep bu söz yankılanıyordu kulağında.

- Sen de neticede bir köle değil misin? sözleriyle daldığı hayal uykusundan uyandı.

- Sen de halkının kölesisin, hakkıyla hizmet ediyorsan; yok halka hizmet etmiyor ve kendin için çalışıyorsan o zaman da nefsinin… Kim vardır ki dünyada köle olmayan. Mühim olan köleliği şereflendirmek. Baban seni insanlığa hizmet eden bir insan olarak görmek istiyordu. Evet, kendisi alınıp satılan bir köleydi.

Oğlanın söyledikleri tamı tamına doğruydu. Cahilliğine yenilmişti. Bilgi konuşunca cehalet hiddetlenmişti.

O dağlar ülkesinin ulu padişahı, boynunu büktü, annesinden izin isteyip ayrıldı.

İçi kan ağlıyordu. Bilmeden, çocuğa yaptığı bu haksızlık için.

Bir emir çıkararak fakirin oğlunun zindandan alınarak yanına getirilmesini istedi. Gelince oğlanı güzelce giyindirip kuşandırdı ve vezir yaptı. Oğlan çocuk denecek yaşta vezir oldu ve padişahla birlikte ülkeyi uzun yıllar adaletle yönettiler. Padişahın güzel kızı da genç vezire aşık olunca kız ile vezirin evlendirilmesine karar verildi. Düğün hazırlıkları yapıldı. Dillere destan bir düğünle vezir ile kız evlendiler. Düğün sonrasında kızın babası yıllar önce damadıyla birlikte aldıkları ata binerek sevinç gösterisi yaparken at birden bire dengesini kaybedince yıkıldı ve han öldü.

Böylece fakirinin oğlunun söyledikleri gerçekleşti; satılan oğlan ülkeye padişah oldu.

Üç genç bir gün ava çıkarlar, fakat ormanda hiçbir ava rastlayamazlar. Yiyecekleri de biter. Gün batmak üzeredir. Karınları acıkır. Ormanda bir çobana rastlarlar. Çobana selam verirler, tanışırlar. Avcılar, çobandan yiyecek ve su isterler. Suyu alırlar;ama çobanın yiyecek yalnız üç patatesi vardır. Avcılara:

- Bunlar sizi doyurmaz! Beni bile doyurmaz, der. Hepsini siz yiyin! derim ama benim çok işim var. Benim de yemem gerekir. Şimdi beni iyi dinleyin: Siz şimdi yatın! Ben sizin için ateş yakarım.

Sabah kalkarsınız. Rüyalarınızı anlatırsınız. İlginç rüya gören kişi, patatesle karnını doyurur.

Avcılar çobanı dinler ve yatarlar. Sabah erkenden kalkarlar. Rüyalarını çobana anlatırlar.

Avcının birisi rüyasında şeyhülislam olur. Onu herkes evine davet eder, yedirir, içirir. Karnını en güzel yemeklerle doyurur. En güzel içecekleri tadar.

Çoban, sadece:

-İlginç! der.

İkinci avcı, rüyasında padişah olur. Mükemmel bir sarayda yaşar. Hizmetçileri olur. Ona mükemmel yemekler hazırlarlar. Her içecekten getirirler. Herkes ona saygı gösterir. Suçlular ondan çok korkarlar. Suçlu insanları cezalandırır.

Çoban o avcıya da:

- Senin rüyan da ilginç, der ve diğer avcıyı dinler.

- Ey çoban, arkadaşlarımın rüyaları çok enteresan der ve kendi rüyasını anlatır. O rüyasında arkadaşlarını görür. Gerçekten biri padişah, biri şeyhülislam olur. O da karnını fakir insanların yanında doyurur. Onlar çok güzel şeyler yerler içerler; ama ona hiç bir şey vermezler.

Çoban üç avcıyı da dikkatle dinler ve:

- Şeyhülislam ve padişah patates yemezler. Onlar güzel yiyeceklerden yerler. Patatesle midelerini bozmak istemezler, der ve patatesleri rüyasını en son anlatan avcıya verir.

Bir varmış bir yokmuş, bir Fare Bey varmış ve yalnız yaşıyormuş. Nerde çalgı orda kalgı misali hiç durmadan eğlencelere, düğünlere gider gününü gün edermiş. Günleri hep böyle eğlencelerde geçermiş. Onun bir gün aklına evlilik düşmüş. Artık gözüne uyku girmez olmuş. Bir gün kırlara gezmeye çıkmış. Kırda bir kara böceğe rast gelmiş. Dervişin fikri neyse zikri de olurmuş ya Fare birden bire :

- Benimle evlenir misin? deyivermiş kara böceğe.

Kara böcek de:

- Ben senin hanımın olsam kızdığın zaman beni neyle döversin? demiş.

Fare:

- Kuyruğumu yağa batırıp sürme gibi gözlerine sürerim. Bu soruyu niçin soruyorsun?

Kara böcek:

- Daha önceden beni tilki istedi. Aynı soruyu ona da sordum. Ama o: “Ayağımın altına alıp ezerim.” dedi. Ben de onun evlilik teklifini kabul etmedim. Senin davranışın daha çok hoşuma gitti. Seninle evlenmeyi kabul ediyorum.

Kara böcekle fare evlenmişler. Fare kara böceğe evlendikten sonra Tıh Tıh Hanım adını vermiş. Tıh Tıh Hanım’la fare güle oynaya geçinip gidiyorlarmış. Hiçbir problemleri de yokmuş. Bir gün han sarayında bir ziyafet veriliyormuş. Fare hanımına:

- Ben gidip han sarayındaki ziyafetten bize düşen payı alıp geleceğim. Sen sakın dışarı çıkma, kapıyı yabancıya açma! demiş ve çıkıp gitmiş. Tıh tıh Hanım evde yalnız kalmış. Öte beklemiş beri beklemiş, kocası gelmemiş. Artık sıkılmış iyice kocasının sözlerini unutup çıkmış dışarıya. Çıkmış çıkmasına da biraz gittikten derin bir çukura düşmüş. Uğraşmış uğraşmış çıkamamış çukurdan. Sonra nal sesleri duymuş. Yoldan atlılar geçiyormuş. Atlar yaklaştığı zaman Tıh Tıh Hanım atlılardan yardım istemek için bağırmış.Atlılar Tıh Tıh Hanımın yanına yaklaşmışlar. Meğer onlar da şahın sarayındaki ziyafete gidiyorlarmış.

Tıh Tıh Hanım onlara:

- Ay atlılar, atlılar

Han evinde beyim var.

Ona varıp söyleyin:

Suya düşmüş senin kadın.

Altın merdiven getirsin

Beni burdan kurtarsın.

Atlılar az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, bir iğne boyu yol almışlar. Hanın sarayına varmışlar. Fareyi aramışlar taramışlar, sonunda torbasına pilav doldururken görmüşler. Hemen yaklaşıp:

- “Tıh tıh Hanım çukurda,

Ne durursun sen burda.

Bize dedi han sarayına gidin

Fare beye haber edin

Alsın gelsin bir merdiven

Kurtulayım burdan ben, dedi.” demişler. Fare de hiç vakit kaybetmeden han sarayından bir altın merdiven alıp evin yolunu tutmuş. Varmış bakmış hanımı çukurda. Biraz kızmış ona ama yine de öfkesini belli etmemiş, onu çukurdan çıkarmış. Sonra:

- Tih Tih Hanım Tih Tih Hanım

Neden bakmadın lafıma benim

Nasıl kurtulacaktın gelmeseydim? demiş ve hanımını kurtarmış.

Tıh Hanım o günden sonra kocasından izinsiz hiç bir adım bile atmamış.

Bir musibet bin nasihattan iyidir derler ya çocuklar, bu olayda Tıh Tıhın aklı başına gelmiş.

Kainatın yaratılmasından sonra yeryüzünde kabiliyetler dağıtılıyormuş. İnsanlar akıl uygun görülmüş ve insanlara dağıtılmaya başlanmış. Fakat akıldan her insan nasibini aldıktan sonra birazı da artmış. Bunu duyan hayvanlar bir meydana toplanmışlar. Çoğu gidip azı kalan akıldan azar azar almışlar; ama aralarında kavga başlamış. Hiçbiri akıl nimetinden faydalanamamış. Sonra bakmışlar yerde başka kabiliyetler de var… Hepsi kendince güzel olan kabiliyetleri almış. Tavuk kanat almış, ama uçma kabiliyetini almayı unutmuş; aslan güçlü ayaklar almış, fakat düşünme kabiliyetini almayı unutmuş, ama sonuçta her hayvan bir kabiliyet almış, yerde en son kurnazlık kalmış.

Kuşlar, kurtlar kendi aralarında kavga ederlerken insan gelmiş, kurnazlığı alıp gitmiş. Tilki insanın ne aldığını merak etmiş, bakmış görmüş ki insanın aldığı kurnazlık… Kurnazlıktan koku kalmış yalnız tilkiye… Kurnazlığın kokusunu da tilki almış.

Kabiliyetlerden kendi paylarına düşenleri alan hayvanla dağılmışlar, balık denize dalmış, birdenbire kurnazlığı hatırlamış, sudan başını çıkarıp bağırmış:

- Ey kuşlar kurnazlığı kim aldı:

- İnsan aldı! diye cevap vermiş kuşlar balığa.

Yine daldırmış başını suya, yüzmeye devam etmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, unutmuş kurnazlığın kimde olduğunu. Sudan çıkarmış yine başını bakmış deniz kenarında hayvanlar topluluğu… Sormuş:

- Ey hayvanlar kurnazlığı kim aldı?

- Kim olacak, insan aldı. demiş hayvanlardan birisi.

Balık da bu cevaba karşılık:

- Çok iyi, çok güzel! Şimdi ne siz bizi ne de biz sizi kıskanacağız!!!

Tilki balığın sözlerine içerledi. Yapmacıktan güldü ve:

- Bunun neresi iyi? İnsanoğlu ne sizi suda, ne de bizi karada rahat bırakacak!

Balık ve diğer hayvanlar bu sözler karşısında donakalmış. Duyduk ki o günlerde balığın suda konuştuğu, hayvanların düşmanlıkları unutup buluştuğu o sahile insanoğlu uğramış ve sudan balığı karadan diğer hayvanları yakalamış, ama tilki o gün insandan kurtulmasını başarmış. O gün bu gündür tilki hep hayvanlar içinde en kurnaz olarak bilinir.

Bir defasında “kim kimden daha güçlü?” diye sinek, sivrisinek ve karınca tartıştılar. Her biri kendisinin daha güçlü olduğunu söyledi, ama herkes güçsüzlüğü kabul etmedi. Kendi aralarında kimin daha güçlü olduğuna karar veremedikleri için deveyle savaşmaya karar verdiler. Anlaşmalarına göre herkes tek tek deveyle savaşacak ve deveyi kim mağlup ederse en güçlü o kabul edilecek. Önce sivrisinek saldırdı deveye, ama deve kuyruğuyla çarpınca sivrisinek yere düştü ve öldü.

Sinekle karınca sevinçlerinden uçuyorlardı artık. Rakiplerinden biri yenilmişti. Artık şansları artmıştı. İkinci olarak sinek harekete geçti ve devenin karnına yapıştı. Deve, duvara karnını sürterek kaşındı. Sinek de böylece oldu.

Kala kala geriye karınca kaldı. Karınca da deve yatınca devenin kulağına girdi, gezmeye başladı. Deve başını sağa sola salladı, ayaklarını yere vurdu, bağırdı çağırdı; ama bir turlu karıncanın elinden kurtulamadı.

Böylece karınca en güçlü kendi oldu?unu ispatladı!

İşte karınca böyle bir kahramandır; koskocaman deveyi yendi!

Fakat bir şey kotu ki onun kahramanlığını, gücünü ne sivrisinek ne sinek ne de deve görebildi.